سرُ پھوکاں عشق دیاں زلفِ ہیر وی مستی اے

آکھ وچ ککھ اے رہندے نال فقیراں دے

بھل بھلیاں رہ جانیاں  آندے حکم نزیراں دے

لوکاں ہمیشہ ڈھاڈے سن پائے جندڑی ہاسے سن

شاہواں دیاں پوشاکاں ہتھ انہاں دے کاسے سن

پانی دا رنگ نیلا آسماناں رنگ وی نیلا اے

راتاں پانی کالا اے آسماناں رنگ چمکیلا اے

رانجھے نہ آوے ونجلی ہیر دی کادی ہستی اے

سرُ پھوکاں عشق دیاں زلفِ ہیر وی مستی اے

جٹیاں دعاواں منگدیاں گلیاں وچ   پھج دیاں

ٹٹے تیراں نال میلا حسن دا نہیں کج دیاں

لیلی چیکاں ماریاں چمڑی دکھے جے مجنوں دی

سسی تھلو ں ٹیلے تے آساں لائی پنوں دی

عشق رب سچے دا بن ویکھے ترسیاں دا

اپنے تک اپڑن دا  راہ وکھایا رسیاں دا

محمودالحق

در دستک >>

تیری راہواں وچ اَپڑی میں دل ہار وے

تیری راہواں وچ اَپڑی میں دل ہار وے
تنگی مینوں عشق دی چنگا مرنا اک وار وے

خوشیاں دے پل وچ جیون دا نئیں اعتبار وے
اَ جا بہہ جا ماہی حیاتی دا کر لے دیدار وے

پھلاں دھرتی سجائی سجدہ نہ ہووے بار وے
ٹکراں جے ہون تینوں دِلاں اُتے بھار وے

عاشق کھڑے بوہے تے ہتھ لے کے ہار وے
جانجی لے کے ٹُرے لاشے بے مہار وے

سکھاں دے پل وچ سودےنئیں اُدھار وے
غماں دا سُوا جوڑا پایا حیاتی سدا بہار وے

ڈھولاں تے سہیلیاں گاون اُجڑیا کیوں دیار وے
شہنائیاں جنازے اُٹھدے وچ دھمالاں لاڑے یار وے

بابل دے آنگن کھیڈاں خوشیاں غماں انتظار وے
رُس جاندی سی تے لگدا کھڈونیاں دا بازار وے

عشقاں مینوں چڑھ گئیاں جوانی وچ منجدھار وے
اللہ اللہ پڑھ دی ،بچ دی نہ میں عشق بہار وے

مائیں ہتھ جوڑے دل سانبھی ظالم سنسار وے
عشق محمود رب دا ، لاشہ رکھ لے بیکار وے


پنج آب / محمودالحق

در دستک >>